Zygmunt Turkiewicz (1913-1973)
Malarz i grafik. Urodzony w Chełmie. W 1939 roku ukończył warszawską ASP, pod kierunkiem Felicjana Kowarskiego i Leonarda Pękalskiego.
Walczył we wrześniu 1939 roku, po kampanii wrześniowej znalazł się w obozie internowanych na Łotwie, skąd podjął nieudaną próbę ucieczki do Szwecji. W roku 1941, po zajęciu Łotwy przez Związek Sowiecki, trafił do więzienia Łubianka w Moskwie, a następnie obozu w Kozielsku. Wyszedł z Rosji z armią gen. Andersa w 1942 roku. Przeszedł szlak Armii Polskiej na Wschodzie i 2. Korpusu, biorąc udział w wystawach artystów-żolnierzy w Persji, Egipcie, Palestynie i Włoszech. Ściągnięty przez Józefa Czapskiego do Wydziału Propagandy i Kultury Armii Polskiej na Wschodzie, został mianowany kierownikiem działu plastycznego. Jako artysta wojenny był świadkiem walk o klasztor na Monte Cassino.
Po wojnie w Rzymie studiował na tamtejszej Accademia della Belle Arti u Gino Severiniego (1945-1946). Współpracował ze Szkolą Malarstwa przy 2. Korpusie.
W 1950 roku osiadł w Londynie. W latach 50. i 60. współpracował z Oficyną Poetów i Malarzy (zaprojektował znak oficyny), „Życiem”, a później „Kulturą” paryską, drukując ilustracje i pisząc stały cykl „Wystawy polskie w Londynie” oraz artykuły krytyczne o malarzach.
Wystawiał w Bejrucie, Izraelu, Rzymie, Florencji, Monachium, Hamburgu i Londynie. Otrzymał nagrodę artystyczną „Kultury” w 1964 r.
